Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου, 2022
spot_img
ΑρχικήΑπόψεις«Κάτι πήρα από αυτούς τους ανθρώπους, κάτι τους χρωστώ και οφείλω να...

«Κάτι πήρα από αυτούς τους ανθρώπους, κάτι τους χρωστώ και οφείλω να τους το δώσω…»

Του Ευθύμη Λεκάκη*

Ο Γιώργος Πιτσιτάκης γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου του 1955 στα σοκάκια της αλίβρεκτης Καινούργιας Χώρας.

Παιδί τετραμελούς οικογένειας -τρία αγόρια και ένα κορίτσι- μεγαλωμένα με κόπους και βάσανα από το μεροκάματο του λιμενεργάτη  πατέρα τους. Τελείωσε το εξατάξιο Α’ Γυμνάσιο Χανίων και πέρασε με εξετάσεις στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου. Ο πρώτος του διορισμός ήταν η ορεινή Αρκαδία. Δυο ώρες δρόμο με το λεωφορείο από την Τρίπολη, πολύ πέρα από τη Μεγαλόπολη, που για να φτάσει στο σχολειό του από τον αμαξωτό δρόμο,  περπατούσε τρία τέταρτα της ώρας, ανάμεσα από λαγκάδια και ρουμάνια όπως έλεγε ο ίδιος. Κατόπιν υπηρέτησε σαν δάσκαλος στο Σέλινο, στους Λάκκους, στα Κεραμειά και τέλος, τερμάτισε τη διδασκαλική του προσφορά μέσα στα Χανιά, απ’ όπου συνταξιοδοτήθηκε σαν διευθυντής. Όλα τα χρόνια, επέδειξε απαράμιλλη ευσυνειδησία, συνέπεια, αγάπη και πάθος για τη δουλειά και τους μικρούς μαθητές του. Δραστήριος δάσκαλος, άξιος παιδαγωγός, ακάματος εργάτης και σμιλευτής ψυχών. Πάνω απ’ όλα αγαπητός, καλοσυνάτος, δίκαιος προς όλους τους μαθητές.

Στα 32 χρόνια που υπηρέτησε τη στοιχειώδη εκπαίδευση, είχε ανάγει το επάγγελμα του δασκάλου σε λειτούργημα και με την ακάματη προσπάθειά του, την εργατικότητα και το ζήλο που τον διέκρινε για προσφορά, σφυρηλάτησε μέσα στο καμίνι των σχολείων, τη συνείδηση χιλιάδων μαθητών παραδίδοντάς τους, άριστους πολίτες στη ζωή και στην κοινωνία.

Ο Γιώργος Πιτσιτάκης ήταν επίσης ένας ταλαντούχος ζωγράφος, αλλά και σπουδαίος ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας.

Παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, ο Γιώργος, ήταν ένας κοινωνικός ακτιβιστής και όποτε χρειάστηκε, στάθηκε μπροστάρης στην προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος.     

Τι να πρωτοθυμηθώ; Την ενεργή συμμετοχή του για συγκέντρωση των δεκάδων χιλιάδων υπογραφών για να μην εκποιηθεί σε ξένα  συμφέροντα η περιοχή των Αγίων Αποστόλων αλλά  να παραμείνει ολόκληρη στο Δήμο Χανίων που να τη χαίρονται δωρεάν για μπάνιο και αναψυχή όλοι οι Χανιώτες;

Τον αγώνα του για την προστασία του παραλιακού άξονα της συνοικίας μας της Νέας Χώρας;

Την ενεργή συμμετοχή του στους αγώνες, από τον καιρό που ήταν δάσκαλος ακόμα, περικυκλώνοντας το χώρο μαζί με τους μαθητές του, ώστε το οικόπεδο της πρώην ΑΒΕΑ να δοθεί στο Δήμο Χανίων για να συμβάλει με την αξιοποίησή του στην άνοδο του επιπέδου ζωής των μαθητών και των κατοίκων ολόκληρης της δυτικής πλευράς των Χανίων και όχι μόνο;

Το τρέξιμό του από σπίτι σε σπίτι, από μαγαζί σε μαγαζί της Νέας Χώρας για τη συλλογή περίπου 3.000 υπογραφών για να μη ξενοδοχοποιηθεί η περιοχή της πρώην ΑΒΕΑ παραδίδοντάς τες με παρέμβαση της Ανοιχτής Συνέλευσης των κατοίκων Νέας Χώρας στο Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων;   Και τόσες άλλες παρεμβάσεις όπως για την δωρεάν παραχώρηση του Στρατοπέδου Μαρκοπούλου και του ιστορικού φρουρίου του Ιτζεδδίν στο Δήμο Χανίων.

Να θυμηθούμε το πλούσιο συγγραφικό του έργο;

Από την Αλίβρεκτο Νέα Χώρα που εξέδωσε ο Δήμος Χανίων το 2012, τα δεκάδες άρθρα του στα Χανιώτικα Νέα των οποίων υπήρξε τακτικός συνεργάτης και στα περιοδικά «Κατιούσα» και «Παιδαγωγικές Σελίδες» όπως:

«Ο έφηβος Μανώλης Κριαράς στα Χανιά και ο Αυγερινός»,  «Η συμφωνία της Κνωσού» που αφορά την παράδοση της Κρήτης από τους Γερμανούς στους Εγγλέζους,

«Στιγμιότυπα από τη δράση του Αλή Γκογκό στα Χανιά»,

«Η ιστορία του τζαμιού και του σχολείου της Νέας Χώρας», «Η ιστορία του τάφου του Μπιλάλ Αγά»

«Τι ζητούν τέλος πάντων οι γυμνασιόπαιδες και οι αρσακειάδες» και αφορά την απεργία και το συλλαλητήριο του 5ου Δ.Σ. Νέας Χώρας το 1936, μέσα στη δικτατορία του Μεταξά.

«1913. Μαθητική εκδρομή με τα πόδια από τη Χαλέπα στο Κολυμπάρι» και αφορά την τριήμερη οδική εκδρομή του Ανώτερου Δημοτικού Σχολείου Χαλέπας στη Μονή Γωνιάς.

«Αμμούτσα. Γενέθλιος τόπος ζωντανός που καταυγάζει»

«Τα αποτυπώματα της Ενετοκρατίας στη Νέα Χώρα» «Μιχάλης Γρηγοράκης και το ‘Σύμπαν’ του Νίκου Καζαντζάκη»                                                                         «Πάνος Κορνάρος: Διανοούμενος, Κομμουνιστής και Μάρτυρας Ήρωας» σε δύο συνέχειες  «Η επίδραση του Δημήτρη Γληνού και του Σχολείου Εργασίας στους εκπαιδευτικούς των Χανίων» και το τελευταίο έργο του, το βιβλίο «Πάλιν εταξιδέψαμεν ο Δημήτρης Γληνός και η Κρήτη», που εκδόθηκε το Δεκέμβρη του 2021 από την εφημερίδα Χανιώτικα Νέα, αλλά δυστυχώς, δεν πρόλαβε την παρουσίαση του πονήματός του…

Ήταν ο πρωτεργάτης και η ψυχή μιας δυναμικής και απόλυτα αποδοτικής όσον αφορά τα αποτελέσματα των ενεργειών της «Ανοικτής Συνέλευσης Κατοίκων Νέας Χώρας»

Για τις εκδοτικές του δραστηριότητες, οφείλουμε να αναφέρουμε τη συμμετοχή του στην έκδοση του πρωτοπόρου περιοδικού «Τα Χανιωτάκια», αλλά γι αυτό θα είναι άλλοι πιο κατάλληλοι να μιλήσουν όπως ο εκπρόσωπος του Συλλόγου Μαθητικής Δημοσιογραφίας Κρήτης «Τύπος και Ουσία» αγαπητός φίλος του Γιώργου και δικός μου, Γιώργος Δασκαλάκης και ο εκπρόσωπος του Συλλόγου Δασκάλων Φώτης Ποντικάκης.

Συνδικαλιστικά, ο Γιώργος Πιτσιτάκης συμμετείχε ενεργά στα ψηφοδέλτια τόσο στον Σύλλογο Δασκάλων όσο ήταν στην ενεργό υπηρεσία, όπου εκλεγόταν ως σύμβουλος, όσο και στο σύλλογο συνταξιούχων εκπαιδευτικών, πάντοτε  με τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ και των προοδευτικών αριστερών δυνάμεων.

Είχε εκλεγεί ως  Συνοικιακός Σύμβουλος Νέας Χώρας.

Στις Δημοτικές εκλογές συμμετείχε παλαιότερα στα ψηφοδέλτια του Γιώργου Κατσανεβάκη και τελευταία στο ψηφοδέλτιο Πρώτα ο Άνθρωπος υπό τον Γιάννη Σαρρή.

Πριν κλείσω την αναφορά στο φίλο μου το Γιώργο, οφείλω να πω για το αξιόλογο επιτραπέζιο παιχνίδι «το Φαράγγι της Σαμαριάς», εμπνευσμένο,  και ζωγραφισμένο από τον ίδιο και τους μαθητές του στο 14ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων, για την χλωρίδα, την πανίδα και τις αρχαιότητες του μεγαλύτερου φαραγγιού της Ευρώπης. Έργο βραβευμένο από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, το οποίο δώρισε μαζί με κάθε πνευματικό και οικονομικό δικαίωμα ή ωφέλεια ήθελε προκύψει από την εκμετάλλευσή του, στο Δήμο Χανίων, όταν κατάλαβε ότι το τέλος πλησιάζει.

Αγαπητοί μαθητές, αγαπητοί φίλοι του Γιώργου Πιτσιτάκη, το συγγραφικό του έργο δεν τελειώνει εδώ. Γνωρίζω ότι υπάρχουν ακόμα δύο βιβλία, σχεδόν έτοιμα για να εκδοθούν. Και το γνωρίζω διότι του έδωσα πάμπολλα ιστορικά στοιχεία που είχα καθώς και κοινός μας φίλος, του μετέφρασε τα Ενετικά Αρχεία από τη Βίβλο της Βενετίας. Το ένα αφορά την ιστορία της Νέας Χώρας από τα αρχαία χρόνια μέχρι τις μέρες μας. Όταν πέθανε ο Γιώργος, βρισκόταν στην περίοδο της χούντας και έψαχνε το άρθρο του Μιχάλη Γρηγοράκη «Για ένα όι κάνετε ’σεις, μωρέ, ετσά λοής;» και αφορούσε το ΟΧΙ που είχαν γράψει αντιστασιακοί νεοχωρίτες, τις παραμονές του ύστερου καλπονοθευτικού δημοψηφίσματος της χούντας, στο βράχο του «Βόλακα», αντίκρυ στην αμμούτσα της Καινούργιας Χώρας. Το άλλο βιβλίο περιλαμβάνει ολόκληρη την ιστορία των κατασκηνώσεων των Αγίων Αποστόλων με βάση τα αρχεία του εμπνευστή του θεσμού, δασκάλου, Μάνου Μασούρη. Το βιβλίο είχε τελειώσει με την παράδοση της εισαγωγής που είχε γράψει ο δάσκαλος Βασίλης Ιγγλεζάκης, λίγες μέρες πριν την εισαγωγή του στο νοσοκομείο όπου και κατέληξε.

Θεωρώ ότι τα δύο αυτά βιβλία όσο και το υπόλοιπο αρχειακό υλικό που γνωρίζω ότι βρισκόταν στην κατοχή του, πρέπει να αξιοποιηθούν και να παραδοθούν, ως παρακαταθήκη στη μνήμη του, προς όφελος όλων των Χανιωτών, όλης της ντόπιας και όχι μόνο κοινωνίας. Αυτή ήταν και η επιθυμία του εκλειπόντα που μου είχε εκφράσει περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια της συνοικίας, περίπου ένα μήνα πριν πεθάνει. Επιθυμούσε να τα προσφέρει στους παλιούς του μαθητές. Να τα προσφέρει στη συνοικία, του, στην πόλη του, στα Χανιά. Δίχως  να περιμένει ανταμοιβή. Γιατί αυτός ήταν ο φίλος μας ο Γιώργος. Ο άνθρωπος της προσφοράς και της ανταμοιβής. Όπως μου έλεγε συχνά-πυκνά «κάτι πήρα από αυτούς τους ανθρώπους, κάτι τους χρωστώ και οφείλω να τους το δώσω».

*Ο Ευθύμης Λεκάκης είναι νομικός, ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας. Ομιλία στο Πολιτικό-Πνευματικό μνημόσυνο για τον Γιώργο Πιτσιτάκη

Επικαιρότητα

spot_img

Newsroom