Σάββατο, 28 Μαΐου, 2022
spot_img
ΑρχικήΑπόψειςΗ πονηρή αλεπού και το πάθημα του κατεργάρη λύκου

Η πονηρή αλεπού και το πάθημα του κατεργάρη λύκου

Παιδική εκμετάλλευση και κακοποίηση

Γράφει η Ψαρουδάκη Κυριακή

Το φαινόμενο  κακοποίησης και παραμέλησης των παιδιών αφορά τη σύγχρονη κοινωνία παρά τη θεαματική εξέλιξη των φορέων αγωγής. Με υπαιτιότητα των ενηλίκων προκαλούνται σωματικές και ψυχολογικές κακοποιήσεις, που επηρεάζουν την εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού όχι μόνο σε σωματικό, αλλά και σε συναισθηματικό ψυχολογικό επίπεδο (Αγάθωνος -Γεωργοπούλου,1998).

 

Η παιδική παραμέληση είναι η πιο κοινή μορφή κακοποίησης και επηρεάζει σχεδόν το 3% των παιδιών και το 70% των αναφερόμενων περιπτώσεων κακοποίησης. Η σωματική βία εμφανίζεται σε όλες τις κοινωνικοοικονομικές τάξεις, αλλά περισσότερο σχετίζεται με τη φτώχεια.

Το βασικό προφίλ των παιδεραστών, όπως σκιαγραφείται  από κοινωνικές μελέτες είναι άνδρας οικογενειάρχης, ετερόφυλος.

Σε έρευνα που πραγματοποίησε ο κύριος Ορέστης Γιωτάκος, ψυχίατρος και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας  Μελέτης και Πρόληψης Σεξουαλικής Κακοποίησης, σε δείγμα 37 κρατουμένων στη φυλακή της Τρίπολης καταδικασμένων για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, ο μέσος όρος της ηλικίας τους ήταν 42,3 έτη, το 46% έγγαμοι και το 57% με σταθερή εργασία.

Η μέση ηλικία των θυμάτων ήταν τα 10,4 έτη. Μόνο το 22% ήταν άτομα άγνωστα στο θύμα. Πάνω από 5 θύματα είχε το19% του δείγματος. Πολλαπλή κακοποίηση διαπράχτηκε  με το ίδιο θύμα από το 54%, ενώ για κάμψη της αντίστασης, το 32% χρησιμοποίησε ψυχολογική βία και το 57% σωματική. Το 22% των δραστών ανέφερε σεξουαλική κακοποίηση κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας, ενώ το 32% ότι οι γονείς τους χτυπούσαν ο ένας τον άλλον. Το 62% είχε ιστορικό χρήσης ψυχιατρικής αγωγής. ΜΌΝΟ το 2% αποδέχονταν την πράξη για την οποία είχαν καταδικαστεί. Ο μέσος όρος επιβληθείσης ποινής ήταν 17,2-22,8 έτη.

Επίσης η χρόνια λεκτική κακοποίηση διαβρώνει την αυτοπεποίθηση του παιδιού. Τα κακοποιημένα παιδιά από φόβο ή την αγάπη στην οικογένεια, αρνούνται να δημοσιοποιήσουν την κατάστασή τους και αναπτύσσουν ανασφαλή  προσκόλληση στον κηδεμόνα τους, μολονότι δεν αποτελεί υγιές πρότυπο συμπεριφοράς. Βιώνουν ως επικίνδυνο το  περιβάλλον τους, έχουν καθυστερημένη γλωσσική εξέλιξη  και χαμηλή σχολική επίδοση. Οι επιδόσεις των παραβεβλημένων  παιδιών είναι χαμηλότερες από των κακοποιημένων, ενώ τα κακοποιημένα παιδιά έχουν αυξημένες πιθανότητες να μετατραπούν σε κακοποιητές κατά την ενηλικίωσή τους. (Kaufan και zigler,1987).

O Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει πως η διαπροσωπική βία το 2020 θα ανέλθει από την 19η θέση στη 12η στη λίστα των 30 πιο σημαντικών και συχνών αιτίων θανάτου. Επίσης εκτιμά πως  40.000.000 παιδιά στον κόσμο γίνονται θύματα βίας.

Μάλιστα, σε παραστάσεις της αρχαίας Ελληνικής και Ρωμαϊκής ζωγραφικής, στη γλυπτική και την αγγειογραφία, αποτυπώνονται σκηνές βίας, τεκμηριώνοντας τη διαχρονικότητα του φαινομένου. Η έννοια της παιδικής κακοποίησης απαντά στην Ελληνική μυθολογία. Ο Ήφαιστος, όταν γεννήθηκε, ήταν ένα άσχημο, μελαχρινό και κουτσό μωρό. Η μητέρα του η Ήρα το πέταξε από τον Όλυμπο.

Ο Lloyd de Mause στο έργο του Ιστορία της Παιδικής Ηλικίας, 1974, παραθέτει τρόπους ανατροφής των παιδιών με την ακόλουθη ιστορική πορεία:

Από την αρχαιότητα-4ο π.χ. αιώνα: παιδοκτονία και σοδομισμός

4ο π.χ. -13ο μ.χ.: εγκατάλειψη και άσκηση βίας

14ο-17ο μ.χ: ξυλοδαρμός με στόχο τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού

Στο βιβλίο του ‘Ηθικά  ο Πλούταρχος   αναφέρει πως μια εβδομάδα πριν τη γέννηση του μωρού  και πέσει ο ομφάλιος λώρος, το παιδί δε διαφέρει από φυτό.

Η Σπάρτη κατηγορήθηκε ως βρεφοκτόνος πόλη, αφού έριχνε τα  ασθενικά παιδιά στον Καιάδα

Ο Πλάτωνας στο 5ο κεφάλαιο της Πολιτείας εκφράζει την πεποίθηση πως τα παιδιά ικανών γονιών πρέπει να τα παίρνει το κράτος και να τα πηγαίνει  στο κοινό τροφείο, όπου θα τα παραδίνουν σε παραμάνες. Τα  παιδιά με αναπηρία πρέπει να τα κρύψουν  σε μέρος απόμακρο και μυστικό.

Την περίοδο της Βιομηχανικής Επανάστασης τα παιδιά χρησιμοποιούνταν ως υπηρέτες στο ίδιο τους το σπίτι ή σε ξένα. Οι ιστορίες του Όλιβερ Τουίστ και του Ντέιβιντ Κόπερφιλντ αναφέρονται σε πραγματικές ιστορίες της Ευρώπης. Η επικράτηση των ανθρωπιστικών αρχών στην Αναγέννηση επηρέασε ευεργετικά τους  γονείς, οπότε σταμάτησαν να μαστιγώνουν τα παιδιά τους.

Η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, υπογράφτηκε στη Νέα Υόρκη στις 06 Ιανουαρίου  του 1990. Στην Ελλάδα επικυρώθηκε με το Νόμο 2101 το 1992. Με την επικύρωση των δικαιωμάτων του παιδιού, το παιδί πλέον δε θεωρείται περιουσία κανενός, αλλά άνθρωπος  με συναισθήματα, ανάγκες, εμπειρίες και προσωπικότητα.

      

 

Επικαιρότητα

spot_img

Newsroom