Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου, 2021
ΑρχικήΑπόψειςΗ Κυριακή Ψαρουδάκη γράφει για τον Μίκη

Η Κυριακή Ψαρουδάκη γράφει για τον Μίκη

Της Κυριακής Ψαρουδάκη*

Μίκης Θεοδωράκης: Αν δεν είχα βιώσει αυτά που βίωσα, δεν θα είχα γράψει αυτήν την μουσική. Η μουσική για εμένα ποτέ δεν υπήρξε αυτοσκοπός, είναι κάτι το βιωματικό.

‘Την τελευταία πενταετία συνειδητοποίησα πως ο τελειότερος οργανισμός από όσους γνώρισα-τελειότερος ακόμα και από τη μουσική- είναι ο άνθρωπος’.

Τα νεανικά του χρόνια τα πέρασε στη Νέα Σμύρνη. Εκεί συνάντησε, ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε τη Μυρτώ Αρτίνογλου, εκεί εμπνεύστηκε και συνέθεσε το κορυφαίο έργο του, το ‘ΆΞΙΟΝ ΕΣΤΙ’.

Η χούντα τον φυλάκισε στην οδό Μπουμπουλίνας, τον είχε στην απομόνωση, στη συνέχεια τον μετέφερε στις φυλακές Αβέρωφ, έκανε μεγάλη απεργία πείνας, τον πήγαν στο νοσοκομείο, αποφυλακίστηκε, εκτοπίστηκε με την οικογένειά του στη Ζάτουνα Αρκαδίας και από εκεί στο στρατόπεδο Ωροπού. Συνθέτει συνέχεια, αποφυλακίζεται και βρίσκεται στο Παρίσι. Αφιερώνει όλο το χρόνο του σε συναυλίες, συναντήσεις με αρχηγούς κρατών, δίνει συνεντεύξεις και ζητά την πτώση της  δικτατορίας και την επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Επέστρεψε στη Νέα Σμύρνη το 1974.

Συνθέτει  συνέχεια, αποφυλακίζεται και βρίσκεται στο Παρίσι. Αφιερώνει όλο το χρόνο του σε συναυλίες, συναντήσεις με αρχηγούς κρατών, δίνει συνεντεύξεις και ζητά την πτώση της δικτατορίας και την επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Επέστρεψε στη Νέα Σμύρνη το 1974. Συνθέτει πάντα μουσική και παράλληλα συμμετέχει στα κοινά είτε ως απλός πολίτης είτε ως βουλευτής. Πληθωρικός, ευαίσθητος, μαχητικός με κοινωνικές ευαισθησίες ,δε σταμάτησε ποτέ να αγωνίζεταιΑθηνών ,που Α για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στην προμετωπίδα του βιβλίου του’ Μουσική για τις μάζες’ εκδόσεις Ολκός, 1972, όταν η μουσική του ήταν απαγορευμένη, γράφει:

‘Όταν ο λαός και το Έθνος δοκιμάζονται από βαθιές ιστορικές κρίσεις, τότε ο εκπρόσωπος της κουλτούρας γίνεται μαχητής, γίνεται Φερραίος, Σολωμός, Κάλβος, Παλαμάς, Σικελιανός. Παλεύει μαζί με το Έθνος στην πρώτη γραμμή, Και τότε η κουλτούρα γίνεται μαχόμενη”.

Το 1986 αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι, όπου καταπιάστηκε με το συμφωνικό του έργο.

Το  1986 γίνεται πραγματικότητα η δημιουργία επιτροπών  ελληνοτουρκικής φιλίας στην Ελλάδα με πρόεδρο τον ίδιο και τη συμμετοχή γνωστών πνευματικών Τούρκων.

Μετά την καταστροφή του Τσερνομπίλ (1986) πραγματοποιεί συναυλίες σε όλη την Ευρώπη κατά της ατομικής ενέργειας: Πάνω από  όλα η επιβίωση του ανθρώπου!

Το  1990 δίνει 36 συναυλίες σε όλη την Ευρώπη υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αμνηστίας. Δίνει συναυλίες για την ηλιακή ενέργεια, κατά του αναλφαβητισμού, των ναρκωτικών, ενώ παράλληλα αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα κυρίως στις γειτονικές Βαλκανικές χώρες. Προτείνει τη διοργάνωση Πανευρωπαϊκού Συνεδρίου Ειρήνης και ιδρύει επιτροπή συμπαράστασης στον κουρδικό λαό.

Το1996 το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών τον αναγόρευσε επίτιμο Διδάκτορα του τμήματος Μουσικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την ομιλία του κατά την αναγόρευσή του στη Μεγάλη Αίθουσα του Ε.Κ.Π.Α.;

‘Στα 1943,πριν πενήντα τρία ολόκληρα χρόνια, έδινα μαζί με άλλους υποψήφιους, μέσα σε αυτή την ίδια αίθουσα εξετάσεις, προκειμένου να εισαχθώ στη Νομική Σχολή[…..]Σε αυτή την ίδια αίθουσα καθηγητές και υποψήφιοι φοιτητές είχαν γίνει φαντάσματα του εαυτού τους από την πείνα. Τα ρούχα τους ήταν φτηνά και η όψη τους χλομή. Όμως στα μάτια όλων υπήρχε μια φλόγα και στην έκφρασή τους κυριαρχούσε μια ανεξήγητη μέθη. Μια βαθύτατη χαρά για τη ζωή.

Όμως προπάντων ένας απέραντος έρωτας για την ελληνική ιδέα, την ελληνική γλώσσα, τους μύθους  και τους στίχους από την Αντιγόνη και τον Όμηρο έως τις Σουλιώτισσες και τον Κωστή Παλαμά. Φυσικά, μου ήταν αδύνατο να φανταστώ τότε πως ύστερα από μισό αιώνα, θα ήμουν το τιμώμενο πρόσωπο μέσα στην ίδια αίθουσα [……]Ωστόσο το ταξίδι υπήρξε συναρπαστικό. Βγαίνοντας τότε από αυτή την αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου   Αθηνών, που για τις ανάγκες των διαγωνισμών είχε μετατραπεί  σε μια μεγάλη σχολική τάξη, και μόλις πάτησα την άσφαλτο της οδού Πανεπιστημίου  με σταθερό βηματισμό που δε σταμάτησε ποτέ και με τίποτε………’

Το 2012 87 ετών κατέβαινε σε διαδηλώσεις ενάντια στα μνημόνια!

Σε συνέντευξή του στο μαθητικό περιοδικό σχολείου των Πρεσπών στις 28/4/2013 είπε: Η οικογένειά μου ανάμεσα στα άλλα με δίδαξε να αγαπώ την ελευθερία και την πατρίδα μου .Όταν πιστεύεις σε αυτά τα δύο-πρωταρχικά δεν έχεις φόβο.’

Και στα 93 του είπε τη δική του αλήθεια για το Μακεδονικό

Στις 2 Σεπτεμβρίου του 2021, ο άνθρωπος, ο μουσικός, ο αγωνιστής, ο γιος, ο πατέρας, ο παππούς, ‘έφυγε’ για το μεγάλο ταξίδι.

*H Κυριακή Ψαρουδάκη είναι Φιλόλογος

Επικαιρότητα

spot_img

Newsroom